Columns vic willems

Geschreven op 22 april, 2015 | door redactie

6

De kracht van een doorleefde werfkelder

Vic Willems is een van de programmeurs van Kargadoor. Elke vrijdag programmeren ze in Kargadoor livemuziek, onder de noemer KargaLive. Behalve programmeur is Vic ook singer-songwriter. In deze column beschrijft hij, hoe fijn het voor publiek en artiest is wanneer alle puzzelstukjes op een avond op de juiste plek vallen. 

Nederlanders houden van praten. Of, anders gezegd: Nederlanders lullen zeer regelmatig schaamteloos door prachtige muziek heen. Vol enthousiasme wordt er met een biertje in hand keihard door de muziek heen gepraat. En dat lijkt zelfs vooral tijdens de meest intieme nummers te gebeuren, als de muzikant op zijn/haar kwetsbaarst is.
Maar, maak je geen zorgen, deze column wordt niet de zoveelste aanklacht tegen de luidruchtigheid van de Nederlandse concertbezoeker, noch wordt het een oproep om je praatgrage buur een bierdouche te geven. Nee, eigenlijk wil ik het hebben over iets heel erg moois: hoe fijn het kan zijn als je een intiem concert hebt waar artiest en publiek op een lijn zitten.

Nu heb ik sinds een aantal maanden het privilege om één vrijdagavond in de maand livemuziek te mogen organiseren in de Kargadoor. Naast mij doen nog 3 anderen dit en zo hebben we elke vrijdagavond livemuziek onder de noemer KargaLive. Nou is de Kargadoor geen standaard venue met een podium, een dikke geluidsinstallatie en een bar ergens achteraan. Wij hebben de beschikking tot een antieke werfkelder, met alle mogelijkheden en beperkingen van dien. De beperkingen zijn ook zeker aanwezig: lastige akoestiek, beperkte ruimte en een laag plafond. Maar hier valt omheen te werken. In plaats van het boeken van volledig uitversterkte bands programmeren wij avonden met intieme luistermuziek, waar bands die normaal gesproken elektrisch spelen een akoestische set doen, of waar singer-songwriters helemaal hun eigen ding kunnen doen.

Soms heb je zo’n avond waarop iedereen op een lijn zit en alles, zelfs een valse piano, op zijn plek valt. Eind februari hadden we Charl Delemarre en JOIA op bezoek, twee hele verschillende artiesten, maar wel allebei student aan het conservatorium van Rotterdam, en bovendien goede vrienden en delen ze dezelfde gitarist, Tjebbe Zeeman. Dat Charl en Joia prachtige muziek in zich hebben was al bekend: Joia bracht net een prachtige EP uit en Charl won de Grote Prijs van Nederland.
Ik heb van te voren nog even gevreesd – met twee Rotterdamse artiesten – voor een matig gevulde kelder of een Rotterdams incrowd-feestje, maar daar bleek al gauw niks van te kloppen. Uiteindelijk werd het de drukst bezochte avond die ik tot nu toe heb meegemaakt in de Kargadoor. Met 65 man in een propvolle werfkelder.

Na een paar nummers begint Charl met een cover, “Red Mij Niet” van Maarten van Roozendaal, die voor ons allebei een grote inspiratiebron blijkt te zijn. Hij zet de eerste noten in op de piano, die door de drukte en verschillen in luchtvochtigheid volledig ontstemd blijkt te zijn. Je ziet de gezichten van mensen vertrekken. Maar Charl glimlacht en mompelt ‘het is oké’. En hij heeft gelijk. Een ontstemde piano in een afgeragde werfkelder. Al helemaal in combinatie met de compromisloze nummers van Charl, een twintiger met de stem van een doorleefde vijftigjarige.

Enkele weken later spreek ik een andere artiest, die net een set heeft gespeeld voor een muisstille zaal. Hij vertelt me dat hij stond te shaken van de zenuwen: ‘normaal zit ik altijd te zeiken dat iedereen z’n bek moet houden. Doen ze dat een keer, schijt ik in m’n broek. Iedereen luistert echt naar je’. Tsja, je moet er wel tegen kunnen.

Vrijdag 24 april presenteren Vic en Freek (Potman Jr.), allebei programmeur bij Kargadoor, hun eigen EP’s, natuurlijk ook in de Kargadoor, omdat het daar zo lekker intiem en sfeervol is natuurlijk.

Entree: €5,-
Aanvang: 20:45u




Naar boven ↑
  • NEXT UP!

    NEXT UP!
  • Facebook

  • Nieuwsbrief