DB’s – 9/9/11
Gezien: run, WALK / Tweak Bird
De avond komt op het eerste gezicht lijkend moeilijk op gang. Het merendeel van de bezoekers in DB’s lijkt voornamelijk uit de oefenruimtes te komen. Maar zodra de eerste noten van het Britse duorun, WALK op de basgitaar worden geramd vult de zaal zich langzaam maar zeker. Ondanks hun minimale bezetting van slechts basgitaar en drums weten de jonge heren (begin twintig) een behoorlijk storm aan geluid te creëren. En eerlijk is eerlijk, je moet ervan houden om ervan te genieten.
De vocalen doen denken aan het geschreeuw van de Deftones in hun begin jaren. Alleen valt hier geen woord, laat staan zin, uit te halen. Jammer, want het zou wel zo interessant zijn om te horen wat voor teksten deze chaos begeleiden. Dit allemaal, in combinatie met het oorverdovende geluid van bass en ruis aan bekkens van de drums (oordoppen noodzakelijk!), kreeg het publiek niet makkelijk mee. Daarbij moet gezegd worden dat het geluid slecht was en wellicht in hun nadeel werkte. Hoewel run, Walk niet de indruk wekte dat het tijdens andere shows heel veel anders zal zijn. Een toegift was voor het publiek dan ook te veel gevraagd.
De volgende band op het podium was het Amerikaanse Tweak Bird. Net als run, WALK bestaan deze twee broers uit slechts drums en ditmaal gitaar. Hier lijkt het publiek meer voor warm te lopen. In eigen land en even over de Noordzee in Engeland, beginnen steeds meer mensen hun psychedelische stoner rock te ontdekken. Misschien ook niet heel onterecht. Waar run, WALK het vooral heeft van zo hard mogelijk op de drums rammen en het bass zo overstuurd mogelijk te laten klinken, brengt Tweak Bird orde in die chaos. Hun muziek doet redelijk denken aan invloeden van Tool, Wolfmother en Death from Above 1979. Gebrek aan een grotere bezetting doet niet af aan het stormachtig geluid dat ze hier ten gehore brengen. Met de nodige effectpedalen vullen ze die gaten wel op.
Tweak Bird is juist alles wat run, WALK niet is maar wel wil zijn. Zo bewijst ook de lichaamstaal van de toeschouwers. Waar ze eerst als etalagepoppen de zaal vulden, staan ze hier voorzichtig de spieren los te wrikken. De duidelijk hoorbare melodieën en gecontroleerde drums zijn beter bij het publiek te behappen. Een enkeling weet zelfs sommige nummers mee te zingen.
Van een toegift was nu wel sprake. Voor zover je slechts vage dialogen met een flinke effectfilter een toegift kan noemen. “Just fucking play you bastards!!”, is ook een logische kreet die uit de zaal richting Tweak Bird wordt gegaan. Desondanks is de kans groot dat deze band binnen haar genre flink kan gaan groeien.
